my small world
Dwa tygodnie temu gdy D4rky ogłosił konkurs na długopis Joggera postanowiłem zaryzykować i zgłosić się do listy potencjalnych zwycięzców. Poszczęściło mi się. I tak dzisiejszego dnia wróciwszy ze szkoły na biurku obok monitora leżała koperta z fioletową pieczątką "priorytet".
Postanowiłem przełamać drętwą formułę (zakładając, że istnieje jakakolwiek formuła) tego bloga i napisać o czymś co raczej nie będzie ani to wartościowe ani to konstruktywne. Więc do sedna...
Po dłuższym czasie (dłuuuższym, nie dłuższym) wykonywania jakiejś czynności (siedzenie przy komputerze jak znalazł!) w końcu się... tak po prostu... odechciewa. Stan apatyczny każą nazywać nam to psycholodzy. Wszystko traci sens, robi się czarno biało (tak to jest metafora) oraz tracimy zainteresowanie czymkolwiek.
Na komfort korzystania z serwisu Internetowego wpływa wiele czynników. Niewątpliwie jednym z podstawowych, jest czas jaki musi odczekać użytkownik po kliknięciu w odnośnik do otrzymania odpowiedzi w formie wygenerowanego dokumentu. W dobie gdy bazy danych – podstawy ówczesnych systemów generowania treści, gromadzą kilkaset megabajtów danych, czas w jakim są odnajdowane oraz zwracane rekordy bezwzględnie rośnie.
Na dodatek systemy CMS wysyłają wygenerowany dokument na samym końcu. Tak też jeżeli widzimy w stopce czas generowania strony, to samo wysyłanie zaczyna się dopiero pod koniec pracy skryptu. Nie dość, że użytkownik musi odczekać czas pracy skryptu to jeszcze czas samego pobierania dokumentu. A dlaczego by nie wysyłać stopniowo dokumentu, wraz z postępami pracy skryptu?
Nowoczesne Internetowe systemy generowania treści - popularnie CMS, projektuje się na bazie wzorca Model-View-Controller. Pokrótce mówiąc aplikacje dzieli się na trzy główne komponenty; bazę danych, interfejs użytkownika oraz logikę aplikacji. O zaletach takiego rozwiązania nie mam zamiaru tutaj wspominać, bo napisano o tym już wiele.